สายลมจาก

สายลมจาก
ตะวันคล้อยอัสดงลงทิวเขา
สีแดงเศร้าเป่าหัวใจให้ใหลหลง
ตกลงสู่หลุมพรางอยู่กลางดง
เมื่อยังคงหวนไห้ในวันวาน
อยู่ท่ามกลางเส้นทางที่เดินหน้า
อยู่ท่ามกลางชีวาที่ขับขาน
อยู่ท่ามกลางร่างกายไม่ยืนนาน
แต่ดวงมาลย์ต้องสู้อยู่ต่อไป
สายลมจากพัดพามาอีกครั้ง
หอบความหลังครั้งเก่าเราสดใส
หอบความทุกข์ที่มันเคยเผาใจ
หอบวันใหม่ที่ไม่แน่ไม่แน่นอน

หยาดน้ำค้างร่วงหล่นบนผืนหญ้า
สายหมอกหนาปิดใจให้สะท้อน
หยาดน้ำตาร่วงลงในดงดอน
ที่แต่ก่อนเคยสนุกทุกเวลา...

มีนาคม 2540
ปฐมบทแห่งการลาจาก...